Integratie

Nederland heeft een lange migratiegeschiedenis. Ook in het verre verleden heeft Nederland verschillende groepen ontvangen, die door de eeuwen heen een deel van deze maatschappij zijn geworden. Bijvoorbeeld de hugenoten en joden die vervolgd werden en hier gastvrij werden ontvangen. 

 

De migratie heeft in de vorige eeuw een andere vorm gekregen. Er werden diverse mediterrane groepen hier naartoe gehaald omdat Nederland grote behoefte had aan ongeschoolde / laaggeschoolde arbeiders. Het idee was dat ze na een aantal jaren hier gewerkt te hebben, daarna naar hun land van afkomt zouden terugkeren.

Dat is echter nooit gebeurd. Wat wel is gebeurd is:

· ze hebben hun gezin hier naartoe gehaald,

· de toenmalige overheid heeft geen maatregelen genomen om ze in te burgeren in de Nederlandse maatschappij,

· ze konden zich makkelijk redden zonder de Nederlandse taal nodig te hebben,

· de tweede en derde generatie gaan meestal terug om een bruid of bruidegom uit de geboortestreek mee te nemen,

· ze kunnen hier geďsoleerd leven, zonder dat er iemand naar omkijkt,

· activiteiten zijn nooit zo opgezet met het doel om ze duurzaam te laten participeren in de maatschappij.

 

Het lijkt dat we “steeds water naar de zee blijven dragen” als gevolg van projectsystemen. Je zet een goed project op, na 2 of 4 jaar houdt het op en dan kan je weer opnieuw beginnen. Er zit dan altijd teveel tijd tussen, zodat we iedere keer van nul af aan moeten beginnen. De allochtone groepen hebben dan ook geen geloof meer in de locale en landelijke overheid, omdat deze niet investeert in het duurzaam blijven participeren van deze groepen. Iedere keer als de werkers in het veld de geďsoleerde groepen naar buiten hebben gehaald, worden ze weer naar binnen getrapt door goede projecten te snel te laten stoppen of door negatieve reacties van de omgeving, de pers en de overheid naar aanleiding van bijvoorbeeld 11-09 of de moord op Theo van Gogh. En de werkers in het veld “blijven maar water naar de zee dragen”.

 

We zijn gelukkig van het woord assimilatie (= aanpassen aan de heersende cultuur) afgestapt en nu praten we van integratie (= opgenomen worden in een groter geheel). Dit betekent niet dat je, je moet aanpassen aan de heersende cultuur, maar dat de verschillende groepen op een goede manier met elkaar kunnen omgaan en leven.

Niemand mag achterblijven of uitgesloten worden, dit is niet alleen geldig voor allochtonen. Dit geldt ook voor homo’s, gehandicapten (met of zonder rolstoel), ouderen en andere minderheidsgroepen. Als de heersende meerderheid de gasten positief en warm onthaald en alle kansen biedt om te participeren in de maatschappij, zodat ze elkaar wederzijds kunnen leren kennen en respecteren (zonder vooroordelen), dan zullen deze gasten zich in Nederland beter voelen en het hier echt als hun thuis voelen. Dan zullen ze ook veel beter bereikbaar zijn.

 

 

NOTHING IS IMPOSSIBLE,

WE DON’T KNOW

HOW TO DO IT YET.

 

L.L. Larison Cudmore